dział: moje ciało

"Nie uprawiamy za wiele „twardego” seksu, za to znajdujemy najgłębsze spełnienie w powolnych, głębokich pieszczotach. Możemy przytulać się bez końca. "

Fizyczne aspekty uprawiania miłości mogą stanowić trudne wyzwanie, szczególnie w wypadku poważnej niepełnosprawności. Kiedy weźmie się pod uwagę obawy lub nierealistyczne oczekiwania innych, a także fakt, że wiele przestrzeni i sprzętów jest nieprzystosowanych do naszych potrzeb, proste, podstawowe sprawy mogą stać się przyczyną poważnych problemów. Kulturowy stereotyp, według którego seks powinien być spontaniczny i niezaplanowany, często krzywdzi te z nas, którym niepełnosprawność na to nie pozwala.

"Nawet jeśli jesteśmy podnieceni, całe uczucie spontaniczności może prysnąć, jeżeli partner musi ci pomóc w opróżnieniu pęcherza, a potem musi cię umyć i ułożyć w odpowiedniej pozycji. Za to w moich fantazjach seksualnych zawsze pojawia się seks spontaniczny – w windzie, w dowolnym pomieszczeniu domu, w różnych pozycjach: na podłodze, przy ścianie i tak dalej." 

Dobrze jest planować seks i szczerze omawiać swoje potrzeby i pragnienia. Otwarty stosunek do rzeczy, które sprawiają nam przyjemność – jakiekolwiek by one nie były – to właściwy model postępowania dla wszystkich kochanków, zarówno sprawnych, jak i niepełnosprawnych.

W przeszłości powszechne opinie lekarzy i „fachowa” literatura medyczna często poddawały w wątpliwość samo istnienie seksualności osób niepełnosprawnych. Nareszcie jednak autorytety medyczne potwierdzają to, co my wiemy od dawna – że nasze orgazmy są jak najbardziej prawdziwe i mogą wynikać nie tylko ze stymulacji genitaliów, ale i innych wrażliwych erotycznie obszarów ciała.

"Mam tylko niepełne czucie w narządach płciowych, które czasem się pojawia, a czasem zanika. Kiedy mam orgazm, większość przyjemności odczuwam w kolanach – to chyba jakieś przemieszczenie doznań nerwowych. Jestem prawdopodobnie jedyną kobietą na świecie, której kolana mają orgazm." 

Do niedawna większość piśmiennictwa dotyczącego seksualności osób niepełnosprawnych koncentrowała się na mężczyznach, ich kłopotach z potencją oraz samych stosunkach. Wyniki badań przenoszono również na seksualność kobiet. Zakładano, że kobietom łątwiej jest się dostosować, a prace badawcze im poświęcone skupiały się na zagadnieniach związanych z płodnością. Obecnie w USA publikuje się coraz więcej książek i artykułów autorstwa kobiet i w ogóle osób niepełnosprawnych. Coraz więcej uwagi poświęca się badaniu potrzeb seksualnych i uczuciowych kobiet z konkretnymi rodzajami niepełnosprawności oraz edukacji i poradnictwu, które pomagają kobietom niepełnosprawnym prowadzić w pełni satysfakcjonujące życie intymne i seksualne. Jednak wiele jest jeszcze do zrobienia.

Fragment pochodzi z książki "Nasze ciała, nasze życie", Gdańsk 2004, s. 251-253. Książkę tę można kupić w księgarni Feminoteki.