Kiedy z dziewczynki wyrasta kobieta – o przemocy domowej i jej wpływie na naszą seksualność, cz. 1 • problemy • seksualność kobiet

Jesteśmy dorosłe. Odnosimy sukcesy w życiu, z podniesioną głową zmierzamy się z wyzwaniami, jakie stawia przed nami codzienność. Przychodzi też moment, gdy znajdujemy partnera/kę, z którym/ą czujemy się dobrze, o którym/ej zawsze marzyłyśmy. Coś jednak nie pozwala cieszyć się szczęściem, jakie budzi się w naszych sercach i ciałach. Coś blokuje, ogranicza, krępuje nasze myśli, marzenia i spontaniczność w związku. Co to takiego?

Dam głowę, że niemal każda z nas szuka winy w sobie; wychowano nas na samokrytyczne (często aż nazbyt), pokorne i ciche kobiety (bo taka jest, według stereotypów, nasza rola). Gdy w dzieciństwie nie chciałyśmy się podporządkować „słusznym decyzjom” podejmowanym przez mężczyzn – ojców i mężów naszych matek, bito nas i wyzywano, by zmusić do świętej (w tradycyjnym wychowaniu) uległości. Podobnie, obserwowałyśmy nasze zapracowane matki, często poniżane z różnych powodów: bo po ośmiu godzinach pracy nie miały siły zrobić obiadu, bo się starzeją, bo pomimo całego wysiłku, jaki włożyły w nasze wychowanie, my wyrosłyśmy na „niewdzięczne, pyskate i nieposłuszne dziewuchy”. Dla niejednej z Was, drogie Kobiety, brzmi znajomo, prawda?

Jeżeli jesteśmy gotowe, by odpowiedzieć sobie: „Tak, doświadczałam przemocy w moim domu rodzinnym” – nieważne, w jakiej formie ta przemoc występowała – możemy powiedzieć, że to nasz pierwszy krok do sukcesu w walce z tym, co hamuje naszą zdolność odczuwania szczęścia.

Wymuszanie lojalności, krzyki, wyzwiska, straszenie, szantażowanie emocjonalne, nadmierny rygor w wychowaniu a także różne formy nadopiekuńczości – to formy przemocy domowej, których na co dzień nie zauważamy, głównie dlatego, iż trudno je zdiagnozować wewnątrz norm zachowania ogólnie przyjętych w społeczeństwie. Gdzie więc zaczyna się przemoc, zapytacie?

Odpowiedź nie należy do trudnych i leży pod ręką – w naszych głowach. Jeśli kiedykolwiek poczułyśmy się kompletnie osamotnione, pozbawione poczucia własnej wartości, jeśli izolowałyśmy się od otoczenia, chcąc uniknąć obarczania innych ludzi naszą beznadziejną (jak słyszałyśmy) osobą, jeśli dominował w nas strach przed karą i poczucie winy za czyn, którego tak naprawdę nie popełniłyśmy – miałyśmy do czynienia w przeszłości z wyrafinowaną formą psychicznej przemocy domowej.

Skutki takiej przemocy są odczuwalne dla jej ofiary często przez całe życie w różnych jego aspektach: od niemożności odnalezienia się na rynku pracy, przez szeroko pojęte zaburzenia sfery emocjonalnej, skończywszy nieumiejętności nawiązania bliskich relacji z partnerem/ką. Obniżone poczucie własnej wartości, brak akceptacji własnej osoby, nieumiejętność obdarzenia zaufaniem partnera/ki, z którym/ą się wiążemy – to wszystko relikty, z jakimi przychodzi nam się borykać. Bardzo często przemoc domowa owocuje też problemami w naszym dorosłym życiu seksualnym.

Kiedy nie możemy odnaleźć się w bliskich relacjach z partnerem/ką, zadajmy sobie pytanie: jak bardzo zależy nam na związku, w którym jesteśmy? Czy naprawdę powinnyśmy pozwalać, by przeszłość brała górę nad przyszłością? Lecz przede wszystkim, spójrzmy w lustro i zastanówmy się: kim naprawdę jesteśmy? Ile jest słów prawdy w tym, co mówiono nam w dzieciństwie? Jak postrzegają nas inni? Przecież, gdybyśmy naprawdę były takie, jak próbowano nam wmówić podczas kłótni i przykrych rozmów, które wciąż pamiętamy, nigdy nie osiągnęłybyśmy tego, co już mamy!

Nie bójmy się otworzyć przed partnerem/ką. Nie bójmy się mówić o przemocy. I nie pozwalajmy zakuć się w stereotypy – żadna z nas nie ma obowiązku ich wypełniać! Jesteśmy przecież dorosłymi kobietami, które mają prawo cieszyć się zarówno swoimi emocjami i uczuciami, jak i seksualnością.

W drugiej części tekstu zapraszam do analizy problemu od strony badań psychologicznych i etycznych.

komentarze (1 - 5)

czytaj wszystkie komentarze: »

# 5	2011.10.28, 09:34
kama	„ Wymuszanie lojalności, krzyki, wyzwiska, straszenie, szantażowanie emocjonalne, nadmierny rygor w wychowaniu a także różne formy nadopiekuńczości – to formy przemocy domowej[…]” Jakbym czytała smutną część własnej biografii.

# 4

2011.08.27, 08:54

Gośka

Dziękuję za ten artykuł. O tym się nie mówi powszechnie, ani w gronie przyjaciół, najbliższych. Bicie, poniżanie przechodzi z pokolenia na pokolenie i jest "normalne" ale . . . TABU. Wychodzę ze związku z przemocowcem. To najtrudniejsza rzecz jaką przyszło mi w życiu zrobić. Co chwilę upadam. I mam coraz mniej nadziei na normalne życie a co dopiero na udane życie intymne. Ale może Ty, która czytasz a może moja córka, a może Twoja koleżanka da radę jak poczyta. Da radę NIE WEJŚĆ w toksyczny, zabijający związek.

# 3	2011.08.25, 21:16
Outskywalker	Wywołują doła, przyciągają łzy, sprawiają, że czujemy się źle - dlatego pora zrzucić z siebie ten ciężar. Kochane, otwórzmy się na siebie - podzielmy się nawzajem swoimi doświadczeniami!

# 2	2011.08.25, 19:28
nina	wywołują doła, dlatego nie czytam, a ciągnie do czytania. zupełnie jak z seksem, ciągnie do niego i na tym się kończy. (słowo "ciągnie" - nie wiem, czy tu pasuje, ale innego jak na złość nie mogę znaleźć)

# 1	2011.08.25, 17:46
koteczek	powiem tyle: po przeczytaniu tego tekstu chce mi się płakać. . . chcę wrócić do którejś książki Alice Miller, choć wywołują potok łez. . .

podobne artykuły

Granice
Czym jest zdrada w monogamicznym heteroseksualnym związku? Gdzie leżą granice tego, co ubogaca relację, a tego, co może ją zburzyć?

Biamoria... ?
Biseksualizm - podwójna szansa na randkę w sobotnią noc?

Singlem być - piękna rzecz, gdy można robić co się chce. Jeszcze piękniejsza - gdy nie trzeba się ograniczać co do wyboru płci. Jak to mówią: „żeby życie miało smaczek raz dziewczynka, raz chłopaczek”. Sielanka? Być może, gdy nie szuka się nic poza przygodną znajomością.

Między nami - zin o przemocy seksualnej
MIĘDZY NAMI
Zin zrobiony przez: Agi
To jest zin dla dziewczyn, kobiet, kłirowych osób, lesbijek, transów, wszelkich odmieńców i wszystkich moich przyjaciółek.
To jest ZIN o seksie, bezpieczeństwie, odpowiedzialności wewnątrzgrupowej, mówieniu „nie”, mówieniu „tak”, gwałcie, podwójnej moralności, naszej społeczności, alkoholu…

Podręcznik dla Tristana, Izoldy i króla Marka
Pamiętacie historię nieszczęśliwej miłości jednego z najsłynniejszych trójkątów literatury? Marek kocha Izoldę, Tristan kocha Izoldę, Izolda kocha ich obu, ale bogactwo miłości i oddania (bo Marek i Tristan też się kochają) wcale nie oznacza szczęścia. W średniowiecznej Europie możliwa jest tylko monogamia i... zdrada. Współcześnie mamy też inną możliwość – przewrotnie nazwaną „puszczalstwem z zasadami”.

Klaps a molestowanie seksualne
Od 1 sierpnia 2010 roku stosowanie kar cielesnych wobec dzieci jest zabronione, ale nadal aż 69% Polaków uważa, że czasem trzeba dać dziecku klapsa.

Kampania „Kocham. Nie daję klapsów” ma na celu uświadamianie, że żadna forma przemocy wobec dziecka – nawet (nie)winny klaps – nie może być bagatelizowana.

Jeśli chcemy, by wielowiekowa historia bicia dzieci kiedykolwiek się zakończyła, musimy powiedzieć klapsom STOP!

Bo klaps to też bicie.

najnowsze artykuły

seksualność kobiet » orgazm
Ratunku, nie mam orgazmu!
komentarze (7)
Mam zwyczaj przeglądać sobie różne fora. Te kobiece i te od seksualności pełne są rozpaczliwych próśb o pomoc, konsultację, diagnozę: ”uprawiam seks z moim mężem już pięć lat, jest coraz gorzej, nigdy nie miałam orgazmu przy stosunku”, „kocham się z moim chłopakiem i nic nie czuję, z dwoma poprzednimi miałam to samo, chyba jestem oziębła”, „co mam zrobić, żeby przeżyć prawdziwy orgazm, była dziewczyna mojego chłopaka miała takie na zawołanie”, „moja żona nie ma ze mną prawdziwych orgazmów, kocham ją, jest dla mnie bardzo atrakcyjna, ale mam już dość jej oziębłości, czuję się odrzucony i niekochany, nawet pani z agencji, do której się udałem w desperacji miała ze mną orgazm przy stosunku ”„mam już dość udawania, zaczynam się brzydzić seksem”.

dział: problemy