dział: pierwszy raz

Wracając do fotela: najpierw poznawała mnie. Delikatnie, jednym palcem. Wędrowała i eksplorowała okolicę. Zupełnie, jakby chciała sprawdzić, czy mam tam tak samo jak ona. W końcu weszła we mnie. Tego uczucia nie da się do niczego porównać. To trzeba przeżyć. Sprawnymi ruchami ręki lekko wchodziła i wychodziła. Chwilę potem dołączyła kolejny palec. Nie potrzebowała dużo czasu, żebym doszła. Jak na pierwszy raz wrażeń mi starczyło. Przynajmniej tak mi się wydawało, dopóki nie dotarłyśmy na kanapę, gdzie, w podobny sposób, sprawiła, że wybuchłam raz jeszcze.

Człowiek chyba ma wbudowaną umiejętność adaptacyjną – nie miałam pojęcia, jak to się robi i o co tak naprawdę chodzi – tym bardziej z dziewczyną. Budowa narządów rozrodczych, której się uczymy na biologii, ma tyle wspólnego z praktyką, co schematy silnika i jazda samochodem. A jednak zgrałyśmy się, dobrałyśmy sobie odpowiedni rytm, z czasem stworzyłyśmy nasz mały rytuał. Przez kilka miesięcy udało nam się „zbezcześcić” ławki w szkole, samochód, kilka ubikacji publicznych, windy, nasze domy (bynajmniej nie tylko łóżka – polecam szczególnie lodówkę, daje oszałamiający efekt w środku lata lub wspólne kąpiele i prysznice), parki, lasy i inne łąki, autobus (możliwe tylko w spódnicy), basen.. pewnie gdybym poszperała w pamięci, to jeszcze bym trochę miejsc znalazła.

Najfajniejsze było nie to, gdzie to robiłyśmy, chociaż urozmaicane lokacje pobudzały fantazje i wyobraźnie, nie to, jak to robiłyśmy, w naszym „łóżku” nigdy nie wiało nudą, ale fakt, że to był przede wszystkim wybuch emocji i poznawanie siebie. Oczami wyobraźni nadal mogę odtworzyć ją kawałeczek po kawałeczku. Mimo, że już prawie cztery lata minęły od tamtych wydarzeń.

Życzę każdej takiego cudownego pierwszego razu.

Autorka jest redaktorką portalu Homoseksualizm.org.pl