dział: moje ciało

Fragment pochodzi z książki "Nasze ciała, nasze życie", Gdańsk 2004, s. 251-253. Książkę tę można kupić w księgarni Feminoteki. 

Może to być choroba lub niepełnosprawność ukryta – tak jak na przykład cukrzyca czy epilepsja – lub widoczna na pierwszy rzut oka, jak zanik (dystrofia) mięśni lub ślepota. Kobiety niepełnosprawne – czy te, które urodziły się głuche albo z rozszczepem kręgosłupa (spina bifida), czy takie, które jako dorosłe osoby zapadły na stwardnienie rozsiane albo straciły kończynę – zbyt często zdają sobie sprawę, że wiele osób nie widzi w nich istot seksualnych.  

W Polsce temat seksualności osób niepełnosprawnych jest jeszcze tabu, brakuje dostępnych publikacji na ten temat. Ale także w fachowych czasopismach nie sposób znaleźć materiały, artykuły czy porady.

"Nie poszłam na bal maturalny i nigdy nie umawiałam się na randki. Dopiero, kiedy zaczęłam pracować i po raz pierwszy poczułam, że jestem częścią jakiejś grupy, nabrałam wystarczającej pewności siebie, żeby zacząć zajmować się towarzyskimi aspektami swojego życia. Pamiętam, że kiedyś w ciągu jednego tygodnia miałam randki z trzema różnymi facetami – dla mojej współlokatorki był to istny szok. "

W naszej kulturze oczekuje się, że niepełnosprawni wiecznie pozostaną dziećmi, a to oznacza, że wyrażanie przez nich swojej seksualności jest uważane za niestosowne lub nawet zboczone.

Niepełnosprawne kobiety szybciej i bardziej boleśnie odkrywają prawdę, która dotyczy wszystkich kobiet. Prawda ta brzmi: naszą tożsamość jako kobiet i jako istot seksualnych ocenia się przede wszystkim w oparciu o nasz wygląd oraz atrakcyjność w oczach mężczyzn.

Niedawno byłam u lekarza, mężczyzny, i powiedziałam mu, że chcę się przebadać na HIV/AIDS. Nie zadał mi ani jednego pytania, tylko zapewnił: „Nie, nie, osoby z Pani niepełnosprawnością nigdy nie chorują na AIDS”.

Dorastając jako osoby niepełnosprawne, często nie jesteśmy w stanie poznać wielu rożnych aspektów naszej seksualności.

"Przyjaciółki wspominają, że pierwsza miesiączka była dla nich ważnym momentem w procesie kształtowania się ich osobowości jako kobiet i jako istot seksualnych. Ponieważ z powodu mojej niepełnosprawności moja matka musiała mnie kilka razy dziennie cewnikować, to ona zauważyła moją pierwszą miesiączkę. Kilka lat później stało się dla mnie bardzo ważne, żeby nauczyć się samej mieniać podpaski."