dział: moje ciało

Rodzice się zgodzili. "Od razu usunęli mi łechtaczkę - opowiada Cheryl zduszonym głosem, cedząc przez zęby. - Dokonali cięcia w miejscu, gdzie rozdzielają się odnogi i wiązka nerwów wchodzi w trzon łechtaczki. Zostało mi trochę tkanki poniżej spojenia łonowego, ale nie jest unerwiona. Więc nic nie czuję". Jest aktywną seksualnie lesbijką, ale nigdy nie doświadczyła orgazmu. Próbowała wszystkiego. Pisała do lekarzy, żebrząc o pomoc, prosząc, by znaleźli resztki włókien nerwowych, które można by wskrzesić, odbudować. Większość zignorowała jej błagania.

(...) Zasięgała opinii u chirurgów, którzy wykonują operacje transseksualne, zamieniają mężczyzn w kobiety i kobiety w mężczyzn, usiłując przy tym zachować reaktywność seksualną pacjentów. Powiedzieli jej: Nic z tego, wycięli pani wszystko, co moglibyśmy wykorzystać. "Wolałabym urodzić się w miejscu, gdzie nie istnieje medycyna - mówi Cheryl - niż znosić to, co mi zrobili".

Martha Coventry jest redaktorką i pisarką, ma około 45 lat i dwoje dzieci. Jest to wysoka, wiotka osoba o krótkich, ciemnych, sprężystych lokach. Miło z nią przebywać, gdyż w jej towarzystwie każdy czuje się lubiany. Jej matka, aby zapobiec poronieniu, w okresie ciąży przyjmowała duże dawki progesteronu, toteż Martha również urodziła się z mięsistą łechtaczką, która miała 1,5 centymetra długości, trzykrotnie więcej niż przeciętna. Nie był to duży przerost, niemniej rodzice postanowili, że z tak wydatnym narządem nie powinna chodzić do szkoły i ryzykować werbalnego ostrzału rówieśników. Marthę "przycięto" więc, kiedy miała sześć lat. "Ucięli mi ją u samej podstawy - mówi. - Gdybyś mnie teraz zobaczyła, dostrzegłabyś, że czegoś brakuje". Choć jednak ciała już nie ma, duch nadal żyje. "Blizny emocjonalne istnieją, ale nie stałam się zgorzkniała - wyznaje Martha. - Powód jest prosty; wciąż odczuwam łechtaczkowe doznania. Jestem orgazmiczna".

Cheryl i Martha to aktywistki działające na rzecz zaprzestania chirurgicznych zabiegów kosmetycznych u dziewczynek mających interseksualne narządy płciowe. Wraz z innymi działaczkami tworzą wpływową grupę w Kongresie, dążąc do wprowadzenia ustawy zakazującej wykonywania klitoridektomii u pacjentek zbyt młodych, by wyrazić zgodę... lub wrzasnąć: "Co chcecie mi zrobić? Co??? Gdzie???". Daleko jeszcze do uchwalenia odpowiednich ustaw, lecz Cheryl Chase i jej koleżanki stopniowo przekonują pediatrów, że znane zalecenie Hipokratesa: "Przede wszystkim nie szkodzić", stosuje się także do nich, gdyż nigdy nie wiadomo, jak zareaguje łechtaczka, gdy zacznie się ją kroić.

U niemowlęcia nawet stosunkowo duża łechtaczka ma bardzo niewielkie rozmiary, a ponieważ mieści w sobie tyle nerwów i naczyń krwionośnych, łatwo ją uszkodzić. Nie istnieją długofalowe badania dzieci poddanych klitoridektomii, sprawdzające, jak potoczyły się ich seksualne losy. Dysponujemy jedynie opisem pojedynczych przypadków. Zarówno łechtaczkę Marthy, jak i Cheryl amputowano u podstawy, ale jedna śpiewa, a druga nie. I nikt nie wie dlaczego. Niektórzy chirurdzy twierdzą, że stosowane obecnie techniki zmniejszania łechtaczki o niebo przewyższają brutalne rzeźnictwo uprawiane w przeszłości - lekarze ci nie dysponują jednak dowodami. Nie przedstawiono też dotąd żadnych dowodów, jakoby życie z dużą łechtaczką stanowiło dla dziewczynki i jej rodziców nieprzezwyciężony problem duchowy.

Fragment pochodzi z książki Natalie Angier "Kobieta. Geografia intymna".